| Забіты Анёл,
вочы заплюшчаны назаўсёды. Чакаць надзеі, схапіць пяро, жартаваць самім з сабою. У сончны прамень акунуць, надумаць словы. Маё прабачэнне. Усё з пачатку, па новай. Вось табе папера, вось пяро, Вось куля… Цэлішся зноў У тое ж самае сэрца. Что рабіць – невядома. Усё гэта зноў незнаёма. А чаго ты чакаў, калі браў у рукі цуда? |
Оригинал текста - http://teplovoz.com/creo/11499.html |